Race: Marikenloop 2018

20171116-cover-1a
Toen ik in 2017 de Marikenloop had gelopen wist ik het al zeker, in 2018 ga ik weer en 27 mei was het zover! De Marikenloop!

Waar we eerst met 4 meiden waren, haakte er twee af in verband met ziek zijn. Dus mijn zus en ik bleven over. Prima! Zussendag!

Al vroeg was ik uit de veren want we moesten redelijk vroeg op het terrein zijn. Met de stoptrein naar Den Bosch waar we Deborah en Saskia tegen kwamen in de trein. Zo ging de treinreis nog sneller en al snel stonden we op station Nijmegen Heyendaal. Na een wandeling van een minuut of 5 waren we op het terrein.

Al snel zagen we de Anita tent na even bijgekletst te hebben met wat mensen gingen mijn zus en ik onze eigen gang. We wandelde wat over het terrein en al snel was het tijd om ons klaar te maken voor de start.

Mijn raceplan? Geen! Ik zou met mijn zus meelopen. Allebei muziek in en gaan, maar wat was het warm! Al snel moest mijn zus wandelen. Ze zei nog ga maar, maar ik dacht mooi niet. Bij de tweede keer wandelen liet ze mij wel gaan en ging ik er alleen vandoor. Jammer! Ik prop mijn muziek in mijn oren, zonnebril op en gaan met die banaan.
130952_fotopunt2_ml18__dsc3732
Al snel kom ik bij de waterpost, ik heb een klein flesje water en deze is nog helemaal vol, overslaan dus! Normaal zou ik 5km wel zonder water kunnen rennen maar met die warmte neem ik de gok niet, dus een flesje ging mee. Maar goed, na de waterpost slaan we rechtsaf op onverhard en daar ben ik heel slecht in! De warmte, onverharde grond en mijn bovenbenen van Murph maken de geen makkelijke wedstrijd van, ik besluit te wandelen. Als ik mijn zus aan de overkant zie lopen bel ik er zelfs en zwaai ik nog. Daarna ga ik door. Mijn mantra: ik kan het en ik wil het herhaal ik wel 100 keer. Als we eindelijk weer de verharde weg opdraaien kan ik wel juichen we zijn er bijna! We zijn er bijna.

De verharde weg blijkt eigenlijk nog ontzettend lang te zijn en omhoog te gaan! Ships! Nederland is toch plat? Ik denk niet na en blijf lopen, gewoon verstand op 0. We draaien het park weer in en nu weet ik het zeker, we zijn er bijna! Ik zet mijn zonnebril op mijn hoofd (het is inmiddels bewolkt) en loop wat meer naar het midden van het pad. De laatste meters kan ik er nog een flinke sprint uitzetten ik hoor mijn naam en links zie ik Deborah en Saskia staan ik gooi mijn handen in de licht en dan finish ik.IMG_3031

Mijn tijd? Een dikke 38 minuten, deze tijd valt in de categorie sloomste tijden maar ik ben er! Dankbaar neem ik mijn medaille en het flesje water aan. Als ik een beetje sta uit te puffen komt mijn zus ook over de finish. We lopen naar de omkleedtent en daar puffen we even uit.

Als we onderweg naar de Anita tent lopen om de andere meiden aan te moedigen komen we een hoop bekende tegen en maken we een aantal praatjes. Je begrijpt als we bij de Anita tent aankomen is het tijd voor de 10 km. Inmiddels begint het ook te regenen, nou daar hebben we eigenlijk geen zin in. We besluiten gewoon lekker naar huis te gaan.

Onderweg naar huis waren we een stuk stiller en zoals ieder jaar na Marikenloop (of Leiden) eindigde wij de avond met een flinke bak sushi!

Hoe heb jij gelopen?

XoXo

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.