Race report: Halve marathon Amsterdam

 photo 14657294_654262074748513_8948459310998584414_n_zpsxkwag7jl.jpg
Ja, daar ging ik dan over de startlijn, nog nooit voelde ik mij zo klein en onzeker.

Mijn mantra was deze race denk om je techniek, want het blijk dus als je dat zegt dat je dan niet op je vermoeidheid let, met het let op je techniek riep ik ook nog regelmaat je kan het, je kan het.

De eerste 5km ging eigenlijk vrij vlot. Ik schrok ook toen ik op mijn horloge keek, ik ga veel te snel! Dit ga ik nooit volhouden! Ik had namelijk met 35 minuten de streep al gepasseerd en ik moest nog ruim 16km. Toen ik de 5km lijn had gepasseerd zei ik ook gelijk, zo nu nog maar een dam tot dam dat heb ik al twee keer gelopen en dat is te doen. Het enige wat mij zorgen baarde was mijn hartslag, want mijn hartslag was wel erg ook!  Ik sloeg het eerste waterpunt over, het lukte niet om bij het water te komen en ik had mijn eigen water mee dat scheelde ook, om de drie kilometer nam ik een Powerbar snoepje zodat de energie zou blijven.
 photo IMG_4586_zpsguywdi3o.jpg
Het stuk van 5-10 is eigenlijk heel saai, je loopt over een industrieterrein, ik was hier al voor gewaarschuwd, maar ondanks alles liep ik eigenlijk nog wel lekker want ik liep deze kilometers ook vrij vlot, wel lukte mij het om mijn tempo iets te laten zakken, zelfs met dit tempo zou ik binnen zijn in de door mij gestelde tijd. Helaas bleef mijn hartslag hoog. Na de 10 begon ik in mijzelf te roepen nu nog maar 10 maar daar kwam ik al snel op terug het waren de 11! Ik nam bij het tweede waterpunt wel water, dat was lekker want mijn water was warm geworden! Ook nam ik een stukje banaan, de eerste hap ging wel, maar de tweede hap maakte rechtsomkeer en wou echt niet! Ik gooide een stukje banaan weg en spuugde de rest van de banaan uit wat was ik misselijk!

Het stuk van 10-15 duurde lang, ik begon mijzelf te verheugen op het stuk van het Rijksmuseum en Vondelpark in mijn hoofde riep ik steeds als je bij het Vondelpark ben ben je er bijna! Je bent er bijna! Inmiddels zag ik op de gewone verkeersborden Parkeren Museumplein staanl Dat betekend dat ik er bijna ben, niet wetende dat ik nog twee kilometer lang die stomme borden tegen zou komen. Ik nam nog wat water en nam tussendoor nog steeds snoepjes, het snoepje bij kilometer punt 15 kreeg ik niet weg ik spuugde het uit, jammer dan de laatste kilometers moet ik op karakter doen en zonder die vieze snoepjes.
 photo IMG_4601_zpsbafm9jkt.jpg
De weg naar het rijksmuseum duurt eindeloos, gelukkig staat de Crazy Running Crew te cheeren onder de brug erg gezellig! Ik loop inmiddels midden op de weg en in mijn omgeving is bijna niemand. Rond punt 17 zie ik het rijksmuseum en zie ik Annemerel terwijl ik naar haar gil hoor ik ineens keihard mijn naam: Ik herken de stem, draai mij om zwaai  naar Annemerel en schreeuw Petra, ik wil stoppen om gedag te zeggen maar ze schreeuwt DOORLOPEN en begint naast mij te rennen (Even ter aanvulling, Petra heeft net de Marathon gelopen en ze sprintte mij bij) “Team geel het gaat goed doorlopen je bent er bijnä”. Deze boost had ik nodig mijn rug begint mij te killen en ik word heel erg moe, als ik het Vondelpark wil indraaien hoor ik weer mijn naam! Mijn vriendinnetje Steef stond daar! De verassing van de halve marathon! Het was mooi weer en zij heeft de trein gepakt om mij aan te moedigen, echt super! Ik geef er snel een (zweet)knuffel en loop door, vol met energie draai ik het Vondelpark in, die laatste kilometers lukken ook wel.

Maar al snel is mijn energie op, ik loop en ren, loop en ren, ergens in het Vondelpark staat Just keep Running en ik kan niet wachten om een nieuwe cheer naar mijn hoofd te krijgen. Ik ben haastig op zoek naar Noa, de hond van Zelia, maar ik zie haar nergens, ik zal de wel misgelopen zijn denk ik en ik begin te wandelen (ik ben echt heel goed in mensen mis lopen). Ik raak aan de praat met een koppel uit Amerika en ineen hoor ik Linda, daar is Linda Jongens! Ik zie Zelia staan, net op tijd! Ik ren (of nou ja hobbel) naar haar toe, geef er een zweetknuffel en roep, ik ben helemaal verrot maar dat maak niet uit want ik ben er bijna, als een ware kampioen gooi ik mijn handen in de lucht als ik verder loop.
 photo IMG_4588_zps3yvaagrs.jpg
Het Vondelpark uit en weer de weg op, ik ben er bijna denk ik, maar daar vergis ik mij eigenlijk nog lelijk in. Ik merk dat ik op ben en zelfs de “nog maar 500 meter” banner kan mij niet op vrolijken, ik ren (lees hobbel) het stadion in de mensen staan te klappen en ik besef mij ik heb het gehaald! Mijn hartslag is nu helemaal op hol om maar te zwijgen over mijn ademhaling en ik moet zelfs nog een klein stukje lopen. Maar uiteindelijk ren ik met een big smile de finish over! I did it! I run a half marathon!

Al snel krijg ik een berichtje van vriendlief waar ze zitten. Ik neem mijn medaille aan mijn plastic warmhoudding en loop het stadion uit. Ik pak een flesje drinken aan en zie gelijk mijn vriend en ouders, mijn zus staat met een spanddoek waarop staat Toppertje, ik glimlach veel meer komt er niet uit.

Als ik bij ze ben zet vriendlief mij op de bank en ik kleed mij langzaam om, op weg naar huis strompel ik en bel ik nog wat met Gabriella. Daarna gaan we de tram in, ik drink langzaam mijn flesje op maar niet heel erg enthousiast (fout 1), als we richting trein lopen vragen mijn ouders, zus en vriendlief of ik wat wil eten, ik heb geen honger en hoef niets (fout 2). We lopen de Starbucks in en mijn zus wilt wat te drinken halen maar ook daar wil ik niets (fout 3) het is warm en ik ben misselijk. Ineens gaat het lampje uit, ik ben moe, misselijk en zeg dat tegen mijn vriend, ik hang tussen mijn benen naar beneden. Na een paar minuten trek het weg, maar al snel komt het weer, ik hang tegen de trap aan, ik ben misselijk, duizelig en heb inmiddels ook nog eens zwarte vlekken voor mijn ogen. Vriendlief vraagt of hij iets moet halen bij de Kiosk ik kan met moeite een Twix ofzo uitbrengen, mijn vader komt naar mij toe en net op dat moment schuift vriendlief een stuk Twix naar binnen. met de eerste twee happen begin ik al op te knappen en na de hele Twix heb ik ook weer wat kleur op mijn gezicht.
 photo IMG_4598_zpspkysgamk.jpg
We zitten in de trein en ik heb nog heel wat praatjes, niet voor lange duur hoor, want eenmaal thuis en na het douchen stort ik in. Klaar voor vandaag!

De halve marathon een hele belevenis en voorlopig blijft het bij 1 halve, ik weet niet of ik het zo snel weer zou doen! Hoe ging het bij jullie?

XoXo

4 gedachten over “Race report: Halve marathon Amsterdam

    1. Linda Bericht auteur

      Het was echt lang, zo lang kan ik mij gewoon niet herinneren. Inmiddels wel bijgekomen, beetje moeie benen nog maar dat komt vanzelf goed

      Reageren

Geef een reactie