Race: Run bike run

IMG_959112 augustus stond al maanden gemarkeerd want toen was de Run-Bike-Run. Een wedstrijd wat vooral een wedstrijd tegen mijzelf werd.


De week voordat de Run-Bike-Run begon was ik zenuwachtig, ook al riep ik heel hard dat ik uit zou stappen als het mij niet beviel. Waarom was ik zo zenuwachtig? Het was niets! Gewoon leuk en voor jezelf!

Zaterdagochtend om 7 uur gaat de wekker, na wat getreuzel ben ik mijn bed uit en trek ik mijn tri-suit aan. De spullen had ik de dag ervoor al klaar gelegd dus dat scheelt, ik hoef het alleen maar in een tas te proppen.

Ik maak ontbijt klaar terwijl vriendlief de fietsen achter in de auto plaatst. We eten speltpannenkoeken en in plaats van de gebruikelijke vier die ik zo in mijn holle kies stop. Eet ik er dit keer maar twee en een half. Ik heb geen honger meer.
Al snel stappen we in de auto, het regent, ik check buienrader, als we gaan beginnen is het droog, volgens buienrader.
IMG_9589Te snel komen we aan bij de Ouderkerkerplas, we halen onze startnummers op en maken onze fietsen klaar, we zetten ze in de ruimte waar de wissels plaats vinden, ik doe nog even snel een zenuwplasje en we gaan naar de briefing.  De briefing is niet echt bijzonder wel wordt er even gezegd dat 80% van het lopen onverhard is, wat onverhard? Ikhou niet van bagger!! Al snel word ik gecorrigeerd, het is schelpenpad het valt wel mee! O gelukkig! En het begint te regenen.
Het startschot wordt gegeven en daar gaan we.

Nog geen 100 meter van de start loop ik al achteraan….WTF?? Hoe kan dit! Ik kijk op mijn horloge! Zo langzaam ben ik niet! Ik loop 5,55 per kilometer! Hoe kan dit! In de verte zie ik Ramon lopen, oke, ze storten vast zo in en dan haal ik ze wel bij! Ik laat mijn tempo zakken en de regen gaat harder.

Maar het tempo zak niet en ik ben gigantisch perplex hoe kan dit! Wil ik stoppen? Nee ik ga door ik kijk wel hoe ver ik kom! De eerste 5km loop ik in 30.07 (en speciaal voor Andrea, zonder kokhalzen).
IMG_9597Ik kom in de wisselruimte en gooi als eerste mijn helm op mijn kop! Zo kunnen ze mij daar niet meer op pakken. Ik ruk mijn hardloopschoenen uit en gooi ze onder een plastic poncho die we neer hebben gelegd, ik pak mijn fietsschoenen, trek ze aan en pak mijn fiets en ren uit het hok. Ik doe over mijn wissen 1 minuut en 37 seconden.

Opstappen op de wielrenfiets blijf ik lastig vinden, maar dit keer gaat het mij met gemak, ik spring op mijn fiets en tijdens het fietsen klik ik in. We moeten vier rondjes van iets meer dan 5 km, de eerste ronde loop soepel, weinig op aan te merken het gaat gewoon lekker. De tweede ronde loop ook redelijk soepel, mijn benen lopen wel iets vol maar niet te erg, vriendlief haalt mij in en ik roep dat alles goed gaat, ondertussen is alles drijfnat want de regen heeft zich omgezet in complete hoosbuien, hierdoor fiets ik niet te hard, ik heb al een keer geschaafde knieën gehad en dat is meer dan genoeg!

Ronde drie heb ik het wat zwaarder, ik besluit mijn energiereep op te eten voor de helft, als er nog een keer een hoosbui komt overweeg ik serieus om af te stappen, dit is niet leuk meer, een run-bike-run hartje zomer hoort niet zoveel regen te hebben. Ondanks de regen heb ik het warm, ik heb mijn fietsshirt tenslotte ook de hele tijd aan. Als ik de laatste ronde in fiets, zie ik vriendlief lopen, ik heb het echt loodzwaar en als vriendlief zeg: Kom op Boo je kan het, is het klaar, huilend zit ik op de fiets. Ik ben laatste en ik baal daarvan, ik word inmiddels ook ingehaald door mensen die de triathlon doen. Ik huil nog harder, gelukkig ziet niemand dat want de regen stroomt met bakken over mijn gezicht! Ik doe dit nooit meer!

Mijn laatste rondje gaat redelijk snel als ik mij eenmaal bij elkaar heb weten te rapen. Stiekem ben ik best op mijzelf ik weet namelijk die ruime 20 kilometer 53 minuten en 45 seconden bij elkaar te fietsen. Ik had mijzelf iets lager ingeschat (namelijk 35 minuten lopen en 1 uur fietsen). Dat doe ik toch mooi lekker, ik klik ook makkelijk uit en ren naar de wissel.

Deze wissel loop iets minder vlekkeloos, ik gooi mijn fietsschoenen uit en trek mijn hardloopschoenen aan, daarbij vergeet ik dus 1 veter te strikken, door het stampen in de plassen is de binnenkant nat, daarnaast drijven mijn sokken en is mijn fietsshirt een dikke drijfnatte bende. Ik gooi ook mijn shirt uit, ik heb toch een trisuit aan en ik heb het warm. Ik loop weg, shit ik heb mijn helm nog op!! Snel terug naar de fiets en deze op de fiets gooien! Tegelijk zie ik nog een mevrouw weglopen, ik loop met zwabberende benen weg.
IMG_9637De triathlon is volop bezig en ik hoor iemand zeggen of dat geval (ik dus) er ook bij hoort (zo klote dat je geen oortjes in mag tijdens het lopen). Ik wil die gast op zijn mond slaan (doe jij het anders eens). Maar het enige wat ik denk is ja! Ik hoor er ook bij!

De vrouw haalt mij in en we lopen samen een stukje verder maar ik kan niet meer en laat de vrouw gaan, zodra ze het sein heeft dat ze mag gaan is ze weg ook! Diep respect. Ik ren wandel door en bij kilometer 2,5 staat er een vrouw met water en jongens met wat lik drinken voor de energie. Ik ben zo blij dat ik mensen zie dat ik bijna begin te huilen, ik drink rustig mijn drinken op (tenslotte loop ik toch achteraan) en ga weer door. Bij kilometer punt 3,5 komt er iemand van de organisatie aanlopen, daar gaan we denk ik, uit de wedstrijd, ik ben klaar, aan de ene kant een opluchting, ik kan zeggen dat ik het niet gehaald heb, aan de andere kant baal ik, ik was de bijna. Maar de jongen van de organisatie schrijf mij niet uit, zeg niet dat ik klaar bent. Hij gaat naast mij lopen en zeg tegen mij dat ik er bijna ben en samen beginnen we iets harder te lopen. De jongen blijft ruim een kilometer naast mij lopen en de laatste kilometer moet ik alleen doen, dat is namelijk over en hele lange stijger. Inwendig vervloek ik vriendlief! Waarom heeft hij dit idee! Dit is toch niet leuk meer! Als mijn voet de wal raakt hoor ik de spreker zeggen daar is de laatste Deelnemer Linda! Geef de een hartelijk applaus, ik zie mijn vriend en ik begin tijdens het lopen echt keihard te huilen. Ik haal de finish! Ik heb er 2 uur en 5 minuten over gedaan, de laatste vijf kilometer heb ik gevloekt want dit was verschrikkelijk! Maar ik heb het gedaan!
IMG_9595

Bij de finish pak ik een lion (mijn god dat is zo beter dan een stroopwafel) en ben ik eigenlijk heel trots op mij zelf! Ik heb echt een strijd geleverd met mij zelf! En ik het het gewoon gehaald! Dit had ik niet verwacht.

Nu ruim een week later heb ik nog steeds de gedachte dit nooit meer! Laatst sprak ik een vriendin en die zei: Lin, dit zei je bij je halve marathon ook! En nu wil je die weer lopen. Klopt! Maar na een uur was ik dat al vergeten! En dat is echt anders! Want ik wil nog steeds geen run bike run lopen. Ik heb mijzelf bewezen. Ik heb mijzelf bewezen dat ik dit kan.

En nu….wat minder grote doelen 🙂

XoXo

3 gedachten over “Race: Run bike run

  1. Jacqueline

    Vindt het heel knap dat je dit individueel hebt gedaan. Ik doe dit alleen in een teamverband hardlopen. Als je nog eens bedenkt om een runbike run te gaan lopen dan kan ik je die in Borne aanraden. Heel gezellig, veel publiek die je aanmoedigen.

    Reageren

Geef een reactie