Stapje terug

 photo IMG_3721_zpsgzuuawpc.jpg

Een paar weken geleden kreeg ik de mededeling dat ik een stapje terug moest gaan doen want ik was en ben overspannen.

Overspannen wordt je niet in een keer, als ik terug kijk is het al een tijdje bezig. Want dan ben ik al bezig vanaf oktober.

Toen ik over de finish kwam van de halve marathon had ik niet het euforische gevoel wat ik altijd heb na het lopen van een wedstrijd, ik had een beetje het gevoel van nou is dit alles? Is dit nou waar iedereen het over heeft? Is dit nou die grote halve marathon. Ik belde na de halve marathon met Gaby en ook zij gaf later toe dat ik wat mat klonk. Ik was er gewoon niet tevreden over.

Ik was wat mopperiger en gaf dat tijdens mijn beoordelingsgesprek aan bij mijn leidinggevende. Ik weet dat ik hard voor mijzelf kan zijn, ik wil altijd beter dan de vorige keer zijn en leg daarom de lat hoog voor mijzelf. Hierdoor loop ik nogal vaak tegen mijzelf aan, dat weet ik. Maar dat gaf niet. Mijn leidinggevende vroeg of ik hulp nodig had. Ik antwoordde resoluut dat ik dat niet nodig had, want ik had wel vaker met dit bijltje gehakt. Ik kon dit zelf wel.

Zo modderde ik wat aan tot maart. Ik liep OmOdijk en had eindelijk een dik pr gelopen! Eindelijk had ik onder de dertig minuten gelopen! Iets wat ik zo lang hoopte. Terwijl iedereen blij was, had ik wel een blij gevoel maar weer niet het euforische gevoel. Ik had weer het gevoel van is dit het? Als ik terugkijk had dit een signaal moeten zijn, maar dat was het niet. De volgende dag was ik ontzettend moe, dat kan! Ik had best veel van mijn lichaam gevraagd, maar het ging van kwaad tot erger.

De volgende dag werd ik wakker en was ik misselijk, duizelig, hoofdpijn en had ik ook nog is bonus, ik gaf over. Ik meldde mij ziek op het werk en ging terug naar bed. Na een hele middag slaap kwam ik weer bij, ik ging niet sporten (duh) en deed het rustig aan. Maar dat hielp niet, de volgende ochtend werd ik weer wakker met hoofdpijn en duizeligheid, daarnaast had ik een vreemd tintelend gevoel in mijn voeten. Alsof ze aan het slapen waren, ik besloot nog 1 dag thuis te blijven en de volgende dag te gaan werken. Maar de volgende dat werd ik weer wakker met een duizelig gevoel, weer die hoofdpijn en dit keer had ik een waarom doe ik het nog gevoel? Vriendlief zei dat ik thuis kon blijven en dat deed ik, maar wel belde ik de huisarts want zo kon het niet langer, al die vage klachten!

Bij de huisarts werd van alles besproken en gemeten, waaronder mijn bloeddruk, mijn onderdruk was erg hoog voor een gezonde jongen meid die veel sport is dat niet goed. Ineens kwam de vraag ben je wel gelukkig? Ja? Zei ik. Nou dat komt er niet heel overtuigend uit. Ik wil dat je bloed laat prikken en een test doet. Daarnaast wil ik dat je een afspraak maak met de praktijondersteuner ggz. En zo ging ik naar buiten. Een paar dagen later bleek dat er niets in mijn bloed gevonden was en moest ik toch echt de test doen. De vragen waren best wel aparte vragen, vragen als heeft u zelfmoordneigingen? En drinkt u veel? (Beide gevallen had ik niet) dus de test was nogal apart.

Een paar dagen later had ik een overleg bij de praktijkondersteuner GGZ. De praktijkondersteuner kijkt of je genoeg heb aan een aantal gesprekken met haar of dat je een doorverwijzing nodig hebt. Na een gesprek met haar kwam eruit dat ik onzeker ben en daardoor angst en een lichte vorm van depressie ontwikkel, daarom jreeg ik een doorverwijzing naar een psycholoog.

Bij de psycholoog kreeg ik ook een gesprek en een vragenlijst, tijdens het invullen leg je alles onder eens vergrootglas, van welke klachten heb ik last en wat is er precies aan de hand. De klachten die ik had werden erger en ik kreeg er ook nog eens klachten bij, zoals bijvoorbeeld slecht slapen, hoge hartslag en ademhaling. Nadat ik mijn verhaal had gedaan kreeg ik de mededeling dat ik diverse sessies zou krijgen. En dat is misschien wat stappen terug zou moeten doen, want ik was overspannen.

Overspannen? Ik? Dat kan niet! Ik kan geen stap terug doen, ik hem mijn werk, mijn blog, mijn sporten. Ik kan niet overspannen zijn want de dingen die ik doe zijn leuk, hoe kan ik nou te veel doen van die dingen? Het was heel simpel. Doordat ik zo onzeker ben ga ik overcompenseren, de dingen waar ik mij niet prettig invoel doe ik maar daarentegen ga ik heel veel dingen doen die ik leuk vind, zoals sporten. En opgegeven moment kan mijn lichaam dat niet aan, ik ben geen topsporter.

Op dit moment werk ik minder en probeer ik wat meer rust te pakken, ook doe ik dingen waar ik energie van krijg, dingen waar ik een goed gevoel van krijg. Het minder werken vond ik zeker moeilijk, want voor mijn gevoel laat ik mijn collega’s in de steek, maar ik moet gewoon nu aan mijzelf werken.

Waarom ik dit schrijf? Ik wil dat jullie weten wat er aan de hand is, dat het goed is dat je je niet iedere dag oké voelt maar als je je een langere tijd niet oké voelt ga dan hulp zoeken! Omdat ik te lang met het gevoel bleef zitten en elk signaal genergeerd heb (ook al zei een van mijn vriendinnen, Linda pak rust) ben ik nu verplicht om rust te pakken en dat is een stuk lastiger. Ook kan het dus voorkomen dat er soms geen blog online komt, omdat ik er geen fut voor had. Dat kan gebeuren, maar dan ben ik aan mijzelf aan het werken.

Ik hoop dat jullie het snappen, ik vind het ontzettend lastig om deze blog te tikken want ik geef mij zelf erg bloot in deze blog, maar ik hoef mij niet te schamen want ik heb zelf hulp gezocht omdat het niet langer ging. En ik weet ik kom hier sterker uit.

XoXo

3 gedachten over “Stapje terug

  1. Ilse

    Wat stoer om dit te delen. En ook heel herkenbaar. Ik dacht ook nooit echt dat je teveel kon doen van de dingen die je leuk vind maar ook dan en ook daarmee kun je te veel van jezelf vragen. Ik herken het heel erg van die doelen die je jezelf oplegt en dan eigenlijk als je ze haalt niet echt heel trots of tevreden kan zijn. Ik dacht dan soms zelfs van nou als ik dat haal zou de lat wel nog hoger hebben gekund. Je put jezelf zo uit en geeft daar nauwelijks iets voor terug.. zoals lekker rusten en even genieten van niks en je eigen prestatie. Het blijft voor mij ook een struikelpunt.. en er zijn wat situaties waarin ik er wat gevoeliger voor ben zoals bij het wisselen van baan; of een hardloopwedstrijd. Ik heb wel geleerd om extra op mezelf te letten in dat soort situaties en heel bewust mezelf af en toe af te remmen; ook al voelt dat soms alsof ik dan niet genoeg mijn best doe of er meer uit zou kunnen halen. Het is vooral iets rationeels want als ik mijn gevoel zou volgen zou ik nog veel meer werken, harder lopen, meer met vrienden doen, meer sporten etc.etc. Want dat is een soort van makkelijke weg om je op de korte termijn ‘sterk’ en goed genoeg te voelen.

    Het blijft soms lastig en voor mij misschien wel voor altijd mn valkuil maar je komt er sterker uit en leert ervan. En ik denk dat veel meer mensen hiermee worstelen dus dat het heel goed is dat je dit deelt. Ook daar mag je trots op zijn! Je bent een sterke vrouw; en je bent goed genoeg zoals je bent. Ik wens je veel succes met je herstel en keep up the writing 🙂

    Liefs

    Reageren
    1. Linda Bericht auteur

      Hoi Ilse,

      Dank je wel voor je reactie. Inmiddels door de reacties hier, op instagram en facebook weet ik dat we niet de enige zijn. Ik hoop dat je inmiddels jouw handvaten heb gevonden om jezelf niet te overlopen 🙂
      Groeten,
      Linda

      Reageren

Geef een reactie