Start to Run: Dam tot Dam

 photo Damtotdam20141_zpsd55f6dae.jpg
Daar is die eindelijk, mijn Dam tot Dam verhaal! Ik heb jullie lang in spanning laten zitten, maar hier is die eindelijk! Sorry voor het lange wachten. Maar jullie geduld wordt beloont!

Start:
Zondagochtend sta ik om 8 uur op ik eet een ontbijtje en zorg dat ik om kwart over negen bij de trein ben. Mijn ouders en zus zijn er al, al snel sluiten Cindy en haar vriend zich ook aan. We stappen in de trein en vertrekken richting Amsterdam. Zenuwachtig dat we zijn hebben we het continu over het niet halen van de Dam tot Dam. Als we in Amsterdam zijn rennen we richting een Dixie en plassen we.
Om 10.30 is het tijd voor de groepsfoto maar niet voordat Cindy en ik met de foto zijn geweest met Andre Kuijper. Na de groepsfoto gaan we richting startvak we hobbelen wat heen en weer en sla de warming-up over. Cindy heeft een heel plan bedacht over eigen tempo, ik luister maar het komt niet echt binnen (sorry Cin) als ik zeg dat we achterin moeten gaan staan worden de hekken weg gehaald en staan we ineens vooraan oeps. We worden als een speer naar de start geleid en ineens is het tijd om te gaan.

 photo Damtotdam20143_zps387f9fac.jpg

0 – 5 km:
Ineens zijn we weg, al snel hebben Cindy en ik een lekker tempo. We doen ons muziekje in, maar als snel kan die uit we komen bij de IJtunnel en daar staat een drumband we luisteren tot het muziek weg dempt ik schreeuw nog keihard dit is gaaf terwijl ik een adrealine stoot krijg. We vinden aansluiting bij twee meisjes deze hebben een prima tempo en achter hun gaan wij de IJtunnel uit. En na de IJtunnel stonden dixies en ik moest plassen.
Dixies is meervoud, maar dat was het niet het is er 1. Ik ram aan de deur en hij gaat niet open. Het slot zit erop zeg ik tegen Cindy, nee er zit iemand op verbeterd ze mij. ik besluit dat ik verder wil lopen, maar de deur gaat al open. Sorry meisje dat ik je plaspauze verstoorde! Ik duik een dixie in en doe mijn ding. We kunnen verder tot de 5 km gaan we eigenlijk als een speer, we komen kinderen tegen die wat te drinken aanbieden en we nemen wat te drinken. Maar verder gaat het prima! Het gaat eigenlijk heel soepel dit had ik niet verwacht! Ik geniet gewoon van het lopen.

 photo Damtotdam20145_zps801d4f18.jpg

5-10 km:
Tussen de 5 en de 10 kilometer gaat het ook goed we zijn langzaam en drinken af en toe wat, AA of water, het is net wat we tegenkomen. In het park staan ze met fruit rond kilometer punt 8 is dat, ik neem een stukje banaan en eet het op. wat is dit lekker en wat ben ik blij. Rond 10km besluiten we nog om mijn gel op te eten, deze had ik bij mij en knijp flink in het pakje. Cindy is wat voorzichtiger, maar helaas knijp ik ook voor haar in het zakje, sorry Cin we hebben haast! Al snel komen we de familie van Cindy tegen, dit geeft ons eigenlijk wel een flinke energieboost en we rennen door. Steeds schreeuw ik naar Cindy, we zijn nu aan het aftellen nog even we zijn er bijna!

 photo Damtotdam20146_zpsa60e049a.jpg

10-15 km:
De zwaarste kilometers voor ons, maar we redden het. Af en toe moeten we stretchen omdat het anders met ons lichaam niet goed gaat maar we blijven bij elkaar en hebben een hoop steun aan elkaar. Bij kilometer 13 kom ik toch echt de man met de hamer tegen, gelukkig heeft die een rubberen hamer en kan ik het redelijk volhouden. Ik zie de tekst van Francien ik leef even op. Als Cindy staat te stretchen neem ik snel een foto en krijg ik een appje van Linda. Ik besluit er te bellen en op de luidspreker te zetten. Wat blijkt mijn 10 km punt is niet binnengekomen op Facebook en mensen denken dat ik eruit gestapt ben nee ik loop nog vrolijk door. Inmiddels zijn we op de dijk! Ik schreeuw nog wat tegen Linda en hang er op. We moeten door. Niet wetende dat ik nog geen 2 kilometer de man met de hamer weer tegen kwam, dit keer had die zijn rubberen hamer omgewisseld voor een moker en die klap kwam hard aan.

15-16,1 km:
Ik kan niet meer, ik ben op overal staan mensen Cindy schreeuwt dingen tegen mij, het komt niet meer binnen, ik zie iemand langs de weg knock-out gaan. Shit. Cindy schreeuwt dat ik mij moet focussen op mijn muziek maar het lukt niet meer. Ik roep dat ik niet meer kan maar Cindy laat niet los, ze trek mij mee en duwt mij vooruit. Als we ongeveer nog een halve kilometer moeten begin ik mij te herpakken ik moet door. Ik hou Cindy de hand vast terwijl zij mij toeschreeuwt. Ik word boos op de en wil tegen de schreeuwen dat ze de mond moet houden maar ondertussen ben ik er heel dankbaar! Ik dacht ook op dat moment dat Cindy boos op mij werd omdat ik niet meer wilde. Maar dat was niet zo en voor we het weten rennen we hand en hand de finish over. Ik wil neerstorten, maar we lopen door ik probeer ondertussen mijn ouders, zus en vriendlief te bellen, maar we komen er amper door.

 photo Damtotdam20148_zps9d54b1b7.jpg

Finish
Gelukkig vinden we al snel mijn zus en vriendlief (en Cindy de vriend). Ik begin te huilen ik heb het gehaald! Mijn ouders? Die zijn we kwijt. Na een poosje te hebben gestaan ga ik zitten op het stoepje voor het crisiscentrum en probeer steeds mijn ouders te bellen, ondertussen gaat mijn zus ze zoeken. Als ik mijn vader te pakken krijg zeg ik dat we bij het crisiscentrum zitten, tsja dat had ik beter niet kunnen doen ouders in paniek 😉 We gaan naar het dam tot dam dorp en na een uurtje zitten vertrekken we naar huis. Ik ga met vriendlief nog uit eten en duik vroeg onder de wol.

Mijn tijd? Mijn tijd is geen toptijd, maar daar ging ik ook niet voor! Ik had gehoopt er ongeveer 2 uur over te lopen maar de man met de hamer was mij te slim af. Ik liep er 2 uur over en een kwartier en ik ben er heel erg trots op!

4 gedachten over “Start to Run: Dam tot Dam

  1. Wendy

    Hartstikke super gedaan! Erg he, die laatste kilometers, ik had precies hetzelfde! Goed dat jullie met zijn tweetjes waren, dat helpt dan altijd heel erg 🙂

    Reageren

Geef een reactie