Start to Run: I Crack

20140401-224803.jpg

Lopen kan iets psychisch zijn. Soms komt het voor dat je tijdens het lopen breekt en vorige week had ik dat.

Het was niet dat het lopen slecht vind, integendeel het ging hartstikke goed! Maar dat wist ik toen nog niet. Na onze loopoefeningen gingen we minutenloop doen en het was eigenlijk best simpel. 2,2,2,2,4,4,4,2,2,2,2 en daartussen wat minuten lopen. Ik was moe, had het niet naar mijn zin, dus je begrijp het wel, lopen ging niet, ik probeerde het wel, maar het ging niet, ik ging wandelen, probeerde weer te rennen, iedereen kwam mij voorbij rennen. De tranen stonden mij nader dan het lachen, de gedachtes gingen door mijn hoofd: op dit tempo kom ik nooit bij We Own The Night en de Dam tot Dam die red ik nooit. Toen de eerste vroeg of het ging piepte ik ja, maar de tweede kon ik niet meer piepen, ik brak.

Tranen liepen over mijn wangen. Waarom was ik zo traag? Ik kreeg echt op mijn sodemieter van mijn loopmaatje, ik moest mijn eigen tempo hollen en wat maakte het uit dat ze sneller waren! Sommige mensen liepen een marathon en ik was gewoon nog niet zo ver! Ik kwam er wel. En ze had gelijk, dus ik veegde mijn tranen weg en glimlachte (klinkt als een zoetsappige roman). De fluit ging en ik ging weer rennen of zoals ik het liever noem….hobbelen.

Ik hobbelde en ik hield het vol! Yes! Ik kon zelfs nog praten! Het laatste gedeelte van de training ging super! Ik was dolgelukkig!

Toen ik later de avond mijn horloge ging synchroniseren werd ik nog veel blijer! Ik liep in totaal 8,66 kilometer! 8,66 dat heb ik echt nog nooit gelopen! Ik was verbaasd en mijn vertrouwen groeide weer! Zie je ik kom toch bij We Own The Night en die Dam tot Dam die komt er ook wel

Soms heb je gewoon een loopmaatje nodig die je flink toespreekt en dan lukt het allemaal.

XoXo

Een gedachte over “Start to Run: I Crack

Geef een reactie