Start to run week 7-2017: The meltdown

 photo IMG_5624_zpsgakqgk3x.jpgWeer een week voorbij! Het vliegt! Als ik mij bedenk dat ik over een aantal weken de 10 mijl van Antwerpen loop krijg ik het Spaans benauwd. Zeker omdat ik voor mijzelf zulke hoge doelen heb gesteld.

Laten we bij het begin beginnen, de week begon zoals gewoonlijk op maandag (duh). Ik fietste naar mijn werk en weer naar huis. Daarna ging ik als een speer koken zodat we op tijd bij de crossfit waren. De WOD was heftig! De WOD duurde in totaal maar 20 minuten maar de eerste 7 minuten hiervan was een Every minute om the minute, dit houdt in dat we bij iedere minuut 5 front squats moesten doen, was je binnen 15 seconden klaar, dan had je nog wat tijd over voor rust. Meestal was ik rond de halve minuut klaar dat betekende dat ik nog een halve minuut rust had. Dit was niet zo erg.
De volgende 10 minuten waren een AMRAP (As Many Reps As Possible) van 25 burpees en 30 Kettebels die van de grond naar boven je hoofd moesten. Dit was al wat lastiger, niet alleen ben ik geen ster in burpees, ik moest ook nog eens 16kg boven mijn hoofd gaan krijgen! Dit was way to heavy! Het was gewoon onwijs zwaar!! Maar goed, ik wist twee rondes en een beetje te volbrengen.
De laatste 3 minuten bestond uit zo veel mogelijk dubbel unders, nu kan ik geen dubble unders, dus deed ik Singles. Drie Singles was 1 dubble under. Dus keihard springen. Ik merkte dat ik redelijk moe was want soms vergat ik te springen. Dat kostte weer voor frustratie, maar uiteindelijk mag ik niet klagen en had redelijk wat gesprongen. Tevreden ging ik naar huis.

Op dinsdag fietste ik naar mijn werk voor de rest hield ik rust.

Woendag ging ik weer op de fiets naar mijn werk (saai he). Na het werk weer eten en weer een lesje crossfit. Vriendlief en ik hadden al besloten dat onze trainer toe was aan vakantie, want hij verzon de laatste tijd WOD’s die niet normaal waren (vonden wij dan, sorry Bjorn). Het eerste gedeelte van de WOD bestond uit 10 minuten zo Many Reps als possible en dan 12 push jerks en 6 ring dips. Dit viel nog wel mee (eigenlijk niet want het is zwaar voor je armen). Daarna kregen we twee minuten rust en tenslotte hadden we een 6 minuten AMRAP van 12 lunges (ik heb toch liever lunches ;)), 18 hand release push ups en 24 sit ups. Ik dacht o! Dat doe ik wel even. Maar nee hoor! Het was zwaar!

Donderdag fietste ik weer naar mijn werk en weer terug. Voor de rest hield ik rust.
Ook vrijdag hield ik rust ik ging zelfs met de trein naar mijn werk #lui. Zaterdag was het super lekker weer, ik deed alleen wat boodschappen en voor de rest deed ik rustig aan.

Doordat ik op zaterdag rustig aan deed moest ik zondag toch echt aan de bak. Hardlopen! Ik had weinig zin en de regen werkte ook niet best mee. Na veel gemor ging ik uiteindelijk naar buiten. Nu ben ik de laatste tijd nogal mopperig (zacht uitgedrukt) en ook tijdens het lopen bleef ik mopperig: hardlopen moest leuk zijn, dit vind ik niet leuk. En iedereen leg druk op mij (wat niet waar is, ik leg vooral de druk op mijzelf door PR’s te willen lopen). En ja hoor, niet lang daarna kwamen de tranen. Ik had een complete loop meltdown! Boos op iedereen, maar vooral op mijzelf, waarom kon ik niet gewoon snel rennen! Ik wil sneller worden! Ik wil niet meer lopen en ga zo maar door. De complete meltdown kreeg vriendlief te horen. En hij snapte het allemaal niet (wat ik dan ook weer snap want zelf snapte ik het ook niet). Maar uiteindelijk kreeg die mij redelijk rustig. Toen die zei dat we naar huis gingen lopen, keek ik op mijn horloge en zag ik dat ik nog maar 700 meter moest zei ik ja dag ik moet nog 700 meter nu maak ik die 5 vol ook (snappen jullie het nog). Uiteindelijk waren we thuis nog steeds een beetje mopperig had ik wel weer weer gelopen.

Ken je dat? Dat je te hoge eisen stelt aan jezelf? Ik doe het met enige regelmaat en kom mijzelf daarom ook redelijk vaak tegen, wat doen jullie daar aan?

XoXo

Geef een reactie