Start to Run: #WeRunAmsterdam

 photo WeRunAmsterdam_zpsfgm2uwja.jpgEen beetje last van de knieeen maar met een dikke grijns schrijf ik vandaag een stukje. Gisteren (voor jullie zaterdag liep ik #WeRunAmsterdam. En vandaag neem ik jullie mee in mijn raceverslag.

Oke, waar beginnen we, laten we gewoon bij het hele begin beginnen. Ik werd al zenuwachtig wakker, vandaag was de dag. Vriendlief kreeg het verschillende keren voor zijn kiezen, sorry schat het waren de zenuwen. Maar om half 7 verzamelde we bij mijn ouders en gingen we richting Amsterdam.

Omdat mijn zusje niet kon lopen, besloot mijn trainster met mij mee te gaan en mij te hazen en daar was ik super blij mee! We startte in startvak 5 en iets later dan gepland konden we starten.

De eerste kilometers gingen top, we hadden besloten om een pace te lopen van 7 minuten. En dat ging prima. Mijn trainster zei nog, rustig Lin niet te snel! Rustig.
We liepen voor de pacer van 70 minuten en dat vond ik stiekem heel fijn er speelde zelfs in mijn hoofd zou ik voor de 70 minuten binnen komen.
Bij het het Vondelpark zagen we de beginners al terugkomen en vorig jaar was dat voor mij zer demotiverend, maar mijn trainster zei volgend jaar lopen wij daar, eerst moest ik lachen, maar het is wel een mooi doel!
Ik bleef op mijn horloge kijken want mijn hartslag was hoog. “Laat je horloge maar, ik zorg dat je goed loopt.” Mijn hartslag was hoog, maar doordat ik mijn horloge links liet liggen had ik toch een soort rust op mij, misschien moet ik die hartslagmeter eens vaker thuis laten.

Alles ging goed, we rende onder het Rijksmuseum door en mijn trainster en ik kletste door. Het ging eigenlijk best wel soepel en toen kwamen we bij de grachten.

Ik kreeg steken in mij zij en zelfs als we iets zachter gingen lopen ging het niet, ik moest wandelen. De pacer van de 70 minuten was nog steeds niet in de buurt en dat voelde goed, de pijn in mijn zij trok weg en we begonnen weer te rennen. Hierna moest ik nog een keer lopen. Inmiddels waren we bij de pacer van 70 minuten en dacht ik waarom loop die zo soepel?

We kwamen weer aan in het Vondelpark en inmiddels werd ik volgens mij steeds stiller, mijn trainster pakte nog wat water (dat is echt super handig! Geen ellende met in de rij staan gewoon doorlopen, je water komt wel) langzaam dronk ik het op, nou ja…opdrinken, meer viel er naast mijn mond.
We kwamen de RunningJunkies tegen die ons keihard tegemoet juichde (zo hard dat de confetti in mijn sportbh zat) ik high vijfde met de mascotte van de runningjunkies, zo die kan ook van mijn checklist af.

We liepen door, langzaam vertelde ik haar dat als ik rond de 1.15 liep ik nieuwe schoenen zou mogen kopen. Het was mogelijk als we in dit tempo door zouden lopen.

We kwamen uit in kilometer punt 9 en alles om je te motiveren was uit de kast getrokken. Ik zag het Olympische Stadion een teken dat we er bijna waren! We kwamen het stadion binnen en rende door. Ik riep tegen mijn trainster waar is die fucking finish (excuse my language). Bijna en we liepen door. Ik zag de finish en alsof ik vleugels kreeg liep ik verder ik was over de finish en vloog mijn trainster in de armen.

Het eerste wat ik dacht toen ik over de finish liep: Ik moet kotsen, het tweede wat loop dat tartan eigenlijk lekker!

Linda ik heb tegen je gelogen zei mijn trainster, je zit niet rond de 1.15 minuten je zit rond de 1.13. Ik had mijn horloge op automatische piloot uitgedrukt dus zag mijn tijd niet meer. Maar ik was blij! Dat was ook een PR!!!

Vanochtend gelijk mijn tijd gecheckt en ik ben beretrots ik liep WeRunAmsterdam in 1 uur 13 minuten en 49 seconden!! Eerlijk toegeven dat het zonder mijn trainster niet gelukt was! Dank je wel Mo!!!

 

7 gedachten over “Start to Run: #WeRunAmsterdam

    1. Linda Bericht auteur

      Dank je wel! Het was heel fijn! Ik las dat jij er dit jaar niet bij kon zijn! Super jammer! Volgend jaar wel erbij proberen te zijn hoor!

      Reageren

Geef een reactie